บทที่ 10 สำออย

02.00น.

ห้องนอน

บรรยากาศในช่วงตกดึกที่เงียบสงัดชายหนุ่มนอนหลับสบายอยู่บนเตียงนุ่มทั้งมีห่มผ้าผืนหนาให้ห่ม แต่ผิดกลับหญิงสาวที่ถูกเขาผู้เป็นสามีผลักไสอย่างเย็นชาให้เธอลงมานอนอยู่บนพื้นปูนแข็งกระด้าง

ร่างบางของหญิงสาวเริ่มนอนตัวงอสั่นเทิ่มเพราะความหนาวเย็นของอุณหภูมิแอร์ในห้องที่เขาได้ปรับให้เย็นขึ้น ทั้งเธอรู้สึกมีอาการปวดหลังจนยากที่จะข่มตานอนหลับอย่างสบายใจได้

หญิงสาวทำได้แค่นอนตะแคงเอามือเรียวประสานกอดร่างกายบางของเธอเอาไว้ภายใต้ผ้าห่มผืนบางเพื่อสร้างความอบอุ่นอยู่เงียบๆ ทั้งดวงตาสุกใสแดงระเรื่อขึ้นด้วยความน้อยอกน้อยใจแต่กลับทำอะไรไม่ได้

เพราะคำว่า ‘อดทนเพื่อลูก’ แค่คำเดียว

07.30น.

ห้องครัว

หญิงสาวที่อดทนนอนปวดหลังมาตลอดทั้งคืน ได้ตื่นนอนขึ้นมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสางเพื่อทำหน้าที่ภรรยาที่ดีของสามี เร่งรีบลงมาเข้าครัวทำอาหารมื้อเช้าสุดอร่อยอย่างพิถีพิถันและใส่ใจให้ทันก่อนที่ชายหนุ่มจะตื่นนอน

และไม่นานนักในขณะที่หญิงสาวกำลังจัดจานอาหารมื้อเช้าหน้าตาน่าทานทั้งมีกลิ่นหอมฟุ้งไปทั่วทั้งบ้านที่เธอนั้นได้ตั้งใจทำอย่างสุดฝีมือเสร็จพอดี และเป็นจังหวะเดียวกันกับที่ร่างสูงของชายหนุ่มอยู่ในคราบชุดสูทกำลังเดินลงบันไดมาจากชั้นสองของบ้านพอดีทำท่าจะเดินผ่านไป แต่เธอกลับได้รีบเอ่ยเรียกเขาดักขึ้นเสียก่อน

“คุณคะ คุณตื่นแล้วเหรอคะ”

“ทำอะไรของเธอ” เขาทำสีหน้าประหลาดใจก่อนจะยอกย้อนถามด้วยน้ำเสียงและท่าทางเย็นชาไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่นัก

“คือ ดาทำอาหารเช้ารอคุณตื่นลงมาทานด้วยกันค่ะ”

“อาหารเช้า?” คิ้วเข้มขมวดชนเข้าหากันอย่างสงสัย

“คุณมานั่งที่โต๊ะสิคะ เดี๋ยวฉันจัดจานให้” หญิงสาวเอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนชวนให้ชายหนุ่มมานั่งทานข้าวร่วมโต๊ะกันกับเธอ

สายตาคมกวาดมองอาหารน่าทานหลายอย่างตรงหน้าที่หญิงสาวตั้งใจทำให้ด้วยสีหน้านิ่งเฉยค่อนข้างจะเดาได้ยาก โดยมีร่างเล็กของเธอยืนอมยิ้มรอฟังคำตอบจากเขาอย่างใจจดใจจ่อ ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรหรือพอใจกับสิ่งที่เธอนั้นตั้งใจทำให้หรือเปล่า

แต่ทว่า จู่ๆ สิ่งไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อชายหนุ่มได้ใช้มือปัดจานอาหารน่าทานเหล่านั้นบนโต๊ะทั้งหมดที่หญิงสาวอุตส่าห์ตื่นขึ้นมาตั้งแต่เช้าตรู่ เพื่อตั้งใจจะทำให้เขาโดยเฉพาะหล่นแตกกระจายลงพื้นไปต่อหน้าต่อตา

ในนาทีนั้นหญิงสาวใจกระตุกวูบอย่างกะทันหันสะดุ้งตกใจมือทาบอกไม่คิดว่าชายหนุ่มจะกล้าทำสิ่งนี้ หัวใจของเธอเจ็บปวดคล้ายถูกฟ้าฟาดมีดคมกรีดเฉือนจนดวงตามีเริ่มน้ำตาระรื้นขึ้นมาเบิกกว้างมองเขาอย่างเหลือเชื่อ อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมองเขาแล้วพลั้งปากถามออกไปทั้งน้ำตาที่เอ่อหลั่งรินลงมาอย่างไม่สามารถที่จะอดกลั้นได้อีกต่อไป

“คุณทำแบบนี้ทำไมคะ ไม่พอใจอะไรพูดกันดีๆ ก็ได้นะคะ” เธอถามอย่างเสียงสั่นทั้งน้ำตา

“หึ แค่เห็นหน้าผู้หญิงอย่างเธอฉันก็ไม่อยากกินอะไรแล้ว คิดจะใช้มารยาของเธอทำดีให้ฉันเห็นใจหรือไง โทษทีนะแต่มันไม่ได้ผล ฉันรู้สึกรำคาญมากกว่า” น้ำเสียงและแววตาเย็นชาได้ให้คำตอบแก่หญิงสาวแล้ว

ได้ยินคำพูดเหล่านั้นของชายหนุ่มทำให้หญิงสาวจุกตรงกลางอกจนแทบจะหายใจไม่ออก เมื่อเขามองไม่เห็นความดีและความตั้งใจที่เธอพยายามทำให้เขาเลยแม้แต่น้อย แต่กลับกล่าวหาว่าสิ่งที่เธอกำลังทำให้อยู่นั้นเป็นเรื่องจอมปลอมและน่ารำคาญสำหรับเขาทั้งหมด...

น้ำตาเม็ดใสไหลพรั่งพรูออกมาจนยากเกินที่จะทน เพราะเธอก็เป็นผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่มีความรู้สึกและมีหัวใจเหมือนกัน...

“ฉันไม่ได้เสแสร้งนะคะ ทุกอย่างฉันตั้งใจทำเพื่อคุณทั้งหมด แต่คุณทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง ฉันทำอะไรผิดนักหนาเหรอคะ คุณตอบฉันได้มั้ยว่าทำไมคุณถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้” หญิงสาวพูดระบายทั้งน้ำตาต่อหน้าชายหนุ่ม แต่เขากลับนิ่งดูดาย

“หุบปาก! ฉันไม่อยากฟังคำพูดอะไรทั้งนั้นจากปากผู้หญิงอย่างเธอ มีสิทธิ์อะไรที่จะมาขึ้นเสียงใส่ฉัน” แววตาคมกริบดูโหดเหี้ยมยิ่งกว่าเดิมทั้งตะคอกเสียงดังใส่เธอกลับมาด้วยความโกรธ จนหัวใจเธอกระตุกวูบหนึ่งอย่างตกใจแต่แสร้งทำเป็นเยือกเย็นยืนตรึงอยู่กับที่มองเขาด้วยดวงตาแดงก่ำที่เจ็บปวดทั้งน้ำตาที่ยังคงหลั่งรินลงมาอย่างไม่ขาดสาย

“อึก…”

“เก็บเศษจานที่แตกบนพื้นทั้งหมดให้สะอาด”

“…”

“เร็วสิ ชักช้าอยู่ทำไม!”

“ฮึก…ค่ะ” เสียงเข้มสั่งกร้าวออกคำสั่งให้หญิงสาวก้มเก็บจานที่แตกกระจายเป็นเศษบนพื้น จนเธอที่เสียใจจนไม่อยากจะพูดอะไรต่อไปอีกแล้ว ได้ฝืนใจย่อตัวนั่งลงเก็บเศษกระเบื้องตรงหน้าอย่างเจ็บปวดทรมานหัวใจ

แต่ในขณะที่หญิงสาวกำลังเก็บเศษจานกระเบื้องเหล่านั้น ด้วยความที่เธอไม่ทันได้ระวังเศษจานกระเบื้องที่แหลมคมก็บาดเข้าจนมีเลือดสีแดงสดไหลออกมาเต็มนิ้วมือสวย เธอตกใจรีบชะงักมือขึ้นมาดูทันที

แต่เจ็บแค่นี้ก็ยังไกลหัวใจที่แทบจะแหลกสลายในตอนนี้ไม่ได้ด้วยซ้ำ…

ชายหนุ่มที่ยืนกอดอกมองเหตุการณ์อยู่ตรงหน้าเขาได้มองหญิงสาวด้วยสายตาเย็นชาและว่างเปล่าไม่มีความห่วงใยหรือความสงสารอยู่ในดวงตาคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย

เขาทั้งเป็นคนเย็นชาและไร้หัวใจที่สุด...ที่ผ่านมาเขาเคยรักเธอจริงๆ บ้างหรือเปล่า แม้แต่ลูกในท้องของเธอ เขายังไม่อยากยอมรับว่าเป็นลูกของเขาเลยด้วยซ้ำ ทั้งที่ผ่านมาเธอมีแค่เขาเพียงคนเดียวมาตลอด...

“หึ เลิกทำเป็นสำออยได้แล้ว แผลแค่นี้คงไม่ทำให้เธอตายได้หรอก รีบๆ เก็บให้เสร็จซะ” คำพูดไร้เยื่อใยที่ไม่เคยมีให้กันได้เอ่ยพูดขึ้นก่อนที่ร่างสูงของเขาจะหันหลังและเดินจากไปอย่างไม่ไยดีหรือเหลียวแลกันสักนิดอีกครั้ง

หญิงสาวทำได้แค่แอบซ่อนความเจ็บปวดภายในใจเอาไว้ท่ามกลางน้ำตาที่หยดลงพื้นพร้อมกับเสียงสะอื้นจนหัวไหล่ของเธอสั่น ก่อนจะหลังมือเรียวที่เปื้อนเลือดขึ้นมาปาดน้ำตาแล้วก้มหน้าเก็บเศษจานที่พื้นจนเสร็จเรียบร้อย แล้วพาร่างกายที่เหนื่อยล้าไปทำแผลให้ตัวเองคนเดียวไม่ได้เรียกร้องอะไรจากเขาเลยแม้แต่น้อย...